Jitse Groen | Thuisbezorgd.nl
Toen Jitse Groen rond de eeuwwisseling nog student was in Enschede, merkte hij iets dat bijna kinderlijk simpel klinkt: eten bestellen via internet was omslachtig of bestond praktisch niet. Tijdens een familiebijeenkomst in 1999/2000 wilde hij online een maaltijd regelen en liep hij tegen dat gat aan. In plaats van te klagen, bouwde hij een oplossing. Dat werd Thuisbezorgd.nl, gelanceerd in 2000 vanuit zijn studentenkamer.
Die start is inmiddels legendarisch in Nederland: een jonge oprichter die zijn studie losliet om een bestelplatform neer te zetten, in een tijd dat mensen nog met inbelmodems internetten. De eerste jaren waren allesbehalve glamour. Internet was traag, restaurants keken de kat uit de boom, en consumenten moesten nog leren vertrouwen op online bestellen. Groen heeft later meerdere keren gezegd dat het pionieren toen vooral “beuken” was: zorgen dat het werkt, klanten binnenhalen, en elke week iets verbeteren.
Van listing-site naar platform dat een markt claimt
Thuisbezorgd begon als een eenvoudige site waarop lokale bezorgrestaurants stonden. Het model was helder: consumenten krijgen overzicht en gemak, restaurants krijgen orders. In die eenvoud zit meteen een belangrijk stuk van Groens ondernemers-DNA: niet meteen een wereldprobleem willen oplossen, maar één concreet probleem héél goed fixen.
In Nederland werkte het. En zodra er tractie kwam, maakte Groen een tweede bewuste keuze: schaal pas als je basis staat. Daardoor groeide Thuisbezorgd relatief gecontroleerd, met steeds meer aangesloten restaurants en steden. Toen het platform in Nederland stevig genoeg was, begon de internationale uitrol. Dat internationale hoofdstuk liep via overnames en lokale “Clones” die Takeaway kon verbeteren en integreren. Deze strategie – markten betreden of kopen waar de kans op leiderschap groot is – zie je later steeds terug.
Takeaway.com en de stap naar Europa
In 2011 werd Thuisbezorgd onder de holdingnaam Takeaway.com gebracht, een moment dat symbool staat voor de verbreding naar Europa. Vanaf dat punt ging het tempo omhoog. Takeaway kocht en bouwde platforms in Duitsland, België, Polen, Oostenrijk en verder. Groen was daarin opvallend pragmatisch: als een markt niet naar duidelijke nummer-1-positie kon, trok hij zich terug. Een bekend voorbeeld is het stoppen in het VK in 2016 omdat er geen heldere route naar marktleiderschap was.
Die discipline is zeldzaam in tech-groei. Veel scale-ups blijven hangen in het romantische “presence in zoveel landen mogelijk”. Groen keek harder: worden we hier de beste, ja of nee? Zo niet, dan liever focus op plekken waar je wél kunt winnen.
De beursgang: brandstof voor grotere sprongen
Op 30 september 2016 ging Takeaway.com naar de beurs in Amsterdam. De beursgang was tegelijk een erkenning en een groeimotor. Er kwam meer kapitaal om de consolidatieslag in Europa door te zetten. Maar er bleef een duidelijke rode draad: Takeaway moest geen geldverslindende hype-machine worden. Groen stond erom bekend dat het bedrijf al vroeg mikte op winstgevendheid en positieve cashflow, juist in een sector waar concurrenten vaak jarenlang verliezen accepteerden om “marktaandeel te kopen”.
Die houding leverde hem een imago op van een oprichter die allergisch is voor luchtfietserij. Hij heeft regelmatig publiekelijk uitgehaald naar bezorgplatforms die vooral op groei en waardering sturen zonder pad naar winst.
De grote slag: fusie met Just Eat
In 2020 volgde de tot dan toe grootste stap: Takeaway.com fuseerde met de Britse concurrent Just Eat, waardoor Just Eat Takeaway.com (JET) ontstond. Groen bleef CEO en kreeg het roer over een Europese reus. De logica was klassiek Groen: schaal en synergie in markten waar leiderschap mogelijk is, met een helder platformmodel dat overal hetzelfde basisprincipe volgt.
De fusie maakte JET in één klap tot een van de belangrijkste spelers in food delivery buiten China en de VS. Voor Groen was het ook een bevestiging van zijn “lange adem”-strategie: twintig jaar bouwen aan een platform en dan toeslaan wanneer de markt rijp is voor consolidatie.
Grubhub: durf en een tik terug
In 2021, midden in de pandemie-boost voor maaltijdbezorging, kocht JET het Amerikaanse Grubhub voor ongeveer 6,4 miljard euro. Op papier was het logisch: toegang tot de gigantische Amerikaanse markt. In de praktijk bleek het veel stroperiger. De concurrentie in de VS was extreem duur en fel, en Grubhub drukte jaren op de resultaten. JET zette de dochter later te koop en verkocht de Amerikaanse activiteiten uiteindelijk aan Wonder Group.
Groen noemt de Grubhub-deal in recente interviews zelf een fout of in ieder geval een stap die niet bracht wat hij ervan hoopte. Dat is interessant: hij is niet het type oprichter dat mislukkingen wegpoetst met marketingtaal. Hij benoemt ze en schuift daarna weer door. Niet om stoer te doen, maar omdat het bedrijf onderaan de streep beter moet worden.
Persoonlijkheid: scherp, direct, soms op het botte af
Wie Groen volgt, ziet een CEO die niet bang is om publiekelijk te vechten. Hij is de laatste jaren actief op social media en gaat regelmatig de discussie aan met analisten, journalisten en concurrenten. Dat leverde hem de reputatie op van iemand die de touwtjes strak in handen houdt en zich niet laat wegzetten.
Je kunt dat uitleggen als temperament, maar ook als strategie: Groen beschermt zijn bedrijf fel, zeker in een sector waar reputatie, regelgeving en publieke opinie direct invloed hebben op je businessmodel. Denk aan debatten over bezorgers, minimumloon, sociale premies en belastingafdracht. Zijn toon is daarbij niet diplomatiek-zacht, maar eerder recht-voor-z’n-raap.
De recente wending: verkoop aan Prosus
Begin 2025 werd bekend dat tech-investeerder Prosus JET wil overnemen voor circa €4,1 miljard, met als doel een “Europese tech-kampioen” in bezorging te bouwen. JET zal na afronding van de deal van de beurs verdwijnen en in Amsterdam gevestigd blijven, met Groen en het management aan boord.
Voor Groen is dit geen afscheid van zijn levenswerk, maar eerder een nieuwe fase: meer slagkracht achter de schermen, minder kwartaaldruk van de beurs. In verklaringen rond de deal benadrukt hij vooral het langetermijnperspectief en ruimte om verder te investeren.
Wat maakt Jitse Groen nou écht “Dryfkracht-materiaal”?
Als je zijn hele reis terugbrengt tot een paar kernprincipes, dan zie je een opvallend consistent patroon:
Focus vóór schaal.
Thuisbezorgd werd niet groot door overal tegelijk te zijn, maar door één markt te domineren en pas daarna door te bouwen.
Marktleiderschap is niet onderhandelbaar.
In landen waar het niet lukte om top-1 te worden, stopte Takeaway. Dat is zeldzaam volwassen voor een groeibedrijf.
Winstgevendheid als kompas.
Terwijl veel concurrenten jarenlang verlies accepteerden, bleef Groen hameren op een model dat uiteindelijk geld moet opleveren. Dat maakt je minder afhankelijk van hype-kapitaal.
Hard op inhoud, nuchter op ego.
De Grubhub-deal die niet uitpakte? Dan benoem je dat en ga je verder. Geen theater.
Ondernemen is een ritme.
Zijn groei komt niet uit één briljante klapper, maar uit twintig jaar lang elke week aan hetzelfde fundament schaven: product, aanbod, sales richting restaurants, en schaalbare marketing.
Tot slot
Jitse Groen is niet het type ondernemer dat je leert “droom groot en het universum regelt de rest”. Zijn verhaal is juist het tegenovergestelde: één helder probleem zien, oplossen met discipline, en dan stap voor stap groter maken. Vanuit een studentenkamer naar een beursgenoteerde wereldspeler, met onderweg een paar rake klappen en minstens zoveel slimme, koele beslissingen.